
Określenie serwer oznacza zarówno program, świadczący pewne usługi w sieci komputerowej (np. udostępnianie plików – serwer FTP czy stron www – serwer www), jak i komputer, na którym to oprogramowanie pracuje.
Aby postawić serwer można wykorzystać zwykły komputer osobisty z w miarę szybkim łączem internetowym. Jednak do profesjonalnych zastosowań należy zaopatrzyć się w bardziej odpowiedni sprzęt, który poza tym, że jest bardzo drogi, charakteryzują następujące cechy: po pierwsze, jest bardzo wydajna, wielozadaniowa maszyna. Płyty główne do serwerów umożliwiają zwykle zainstalowanie kilku procesorów. Ponadto, współczesne procesory na serwery sieciowe to jednostki wielordzeniowe, np. 8-rdzeniowe , 64-bitowe Opterony firmy AMD. Maszyny te wyposażone są często w kilkanaście gigabajtów pamięci RAM, o której to ilości nie może zwykle zamarzyć użytkownik domowego komputera, nie tylko ze względu na cenę modułów, ale też ze względu na fakt, że używany powszechnie 32-bitowy Windows XP czy Vista nie są w stanie obsłużyć RAM-u o takiej pojemności.
Jeżeli chodzi o pamięci masowe, wielkie serwery korzystają z kilku/kilkunastu dysków podłączonych do szybkiej magistrali Ultra SCSI Wide, połączonych w macierz RAID. Komponentami, które w przypadku serwerów mają małe znaczenie, jest karta graficzna i dźwiękowa.
Systemem operacyjnym najczęściej wykorzystywanym na serwerach jest Linuks; inne systemy to Windows Server 2003 (lub 2008), SUN Solaris czy BSD, żeby wymienić tylko kilka.
W przypadku serwerów prostota obsługi nie gra w zasadzie znaczącej roli; liczy się stabilność, bezpieczeństwo i konfigurowalność systemu operacyjnego, który musi zapewnić takiemu komputerowi możliwość działania przez wiele dni bez restartu, bezpieczeństwo przed atakami sieciowymi czy odporność na wirusy komputerowe. Stąd, na komputerach będących serwerami często nie instaluje się środowisk graficznych.
W przypadku, gdy potrzebna jest bardzo wysoka wydajność, poszczególne komputery można połączyć w klaster. Dzięki zastosowaniu specjalnego oprogramowania i szybkich sieci uzyskujemy efekt, w którym kilka komputerów pracuje jako pojedyncza maszyna – poprzez współdzielenie zasobów: mocy obliczeniowej procesorów i pojemności pamięci operacyjnych.